moderne

abstracte

kleurrijke

kunst


   *

te koop.

Te huur

bij kunstuitleen


   *

hedendaagse

betaalbare

schilderijen

Modern omdat ik veel om me heen kijk naar de hedendaagse ontwikkelingen in architectuur, techniek en recente design. ik zuig hun visuele resultaten in me opneem als mijn voedsel. Ook de recente wetenschappelijke ontwikkelingen op allerlei gebied fascineren me en wil ik graag visueel tot uiting brengen.

Abstract en intuïtief: ik schilder mijn kunst in abstracte vorm vanaf 1990, toen ik vanuit landschap-schilderijen tot uitgesproken abstracte vormen en structuren kwam. 

Kleurrijk omdat ik het bijna niet kan laten om in mijn schilderijen krachtige kleuren te gebruiken. De intense kleur-werking van de gifvrije goauche-verf waarmee ik graag schilder ( van de Lacaux-fabriek in Zwitserland ) helpt me daarbij.   

Te koop en kunstuitleen: Op mijn atelier in Amsterdam centrum kunt u mijn kunst 'life' komen bekijken en eventueel kopen. Er is goed daglicht om te kijken. U bent er van harte welkom. Mijn abstracte kunst is bovendien in een aantal landelijke kunstuitleen instellingen royaal aanwezig - met name bij kunstuitleen Artolive online - die naar u brengt & ophaalt - en wordt daar regelmatig door zowel particulieren als bedrijven gehuurd en aangekocht.

Fons Heijnsbroek


                                      *******************
   


Abstract kunst / intuitieve kunst

Een abstract schilderij op doek maak ik graag groot en expressief. Nog vaker schilder ik kleurrijke aquarellen-gouaches op papier die ontstaan in lange  reeksen en die al doende onderling reageren op elkaar. Ze roepen elkaar als het ware tot leven en zijn daarna elkaars gezelschap. Ik vernietig na geruime tijd vaak werk werk; daarmee behoud ik de vrijheid om in mijn schilderen veel te wagen. Zo kan ik met snelle impulsen mee gaan tijdens het schilderen. als het achteraf niet voldoende is, valt het toch weg.   

Mijn schilderkunst is intuitief; het werk ontstaat zonder een duidelijk visueel beeld of idee vooraf. Het schilderij groeit tijdens het schilderproces zelf. Toch ontstaan er zo in de loop van de jaren lange herkenbare lijnen in mijn schilderijen; ze laten daardoor veel onderlinge verbanden zien waarin lijn, identiteit en ontwikkeling te zien is. Het ene werk roept het andere vaak op. Dat is die geheimzinnige samenhang en ontwikkeling die er tussen de kunstwerken onderling te vinden is.... waar de tijd door heen glijdt als een onmerkbare slang.    
 
Mijn verftoets is tamelijk gevarieerd en oogt losjes en direct; ik breng de verf uiteindelijk wel zo op dat er meerdere lagen ontstaan, en daarmee diepte en ruimte.  Veel tijd besteed ik aan het na-kijken, het achteraf tot me door laten dringen en afwegen. In mijn snelle schildertoets is die vele kijk-tijd niet te lezen en dat vind ik belangrijk; ik wil geen vermoeid ogende kunst maken.
Bij het achteraf toetsen (is vaak na een half jaar zijn of langer) is een belangrijke overweging voor mijzelf: kan het schilderij mij overtuigen in zijn bestaan. Dat is het enige practische criterium wat uiteindelijk betrouwbaar is; dat het schilderij me ter plekke weet te overtuigen, als ik kijk en me ervoor openstel. Het moet er werkelijk zijn, er zijn met een aanwezigheid en een eigenheid die mij als kijker treft en mij daardoor weer doet ZIJN. Zoals een boom kan zien waar ik naar kijk, of een ekster. Die ervaring van 'er zijn' kan op allerlei verschillende manieren gebeuren, hard, zacht, fel, met een omweg, terloops; maar hij dient wel overtuigend te gebeuren! 

Met mijn abstracte schilderijen op papier is het meestal meer dan 60 % dat afvalt. Deze werkwijze helpt me ook om mijzelf een helder beeld te geven van waar ik mee bezig ben, doordat ik allerlei onderwerpen, structuren, fascinaties, visuele thema's ze duidelijk terug zie komen door de werken heen. Zo kan ik beter zien welke lange lijnen er door mijn werken heen lopen en waar de omslagen liggen. Juist omdat ik zo associatief en spontaan schilder is deze al doende ontstane werkwijze van na-kijken essentiëel in mijn kunst.

Ik geloof in een actieve alchemie tussen mijn abstracte schilderkunst en mijn ogen, een alchemie die zich uitbeeldt in de loop van de tijd en gaandeweg telkens weer varieert...Ik heb mijn werk daarom op jaren gerangschikt op deze website; zodat de ontwikkeling zichtbaar wordt voor u. 

Het schilderen is voor mij het avontuur dat er beelden uit het ongevormde Niets te voorschijn komen; beelden die mij kunnen fascineren, omdat ze zelfs mij als maker deels ontglippen. Beelden die nieuwe werkelijkheid voor mij scheppen, waarop ik me verder ontwikkel als moderne schilder. Ik hoop dat ze u kunnen boeien. Onderaan vindt u binnenkort werknotities en quotes die ik rgelmatig maak tijdens en achter het schilderen.  
 
Fons Heijnsbroek

                                                *******************
   
 

De ontwikkelingen in mijn moderne abstracte kunst

Mijn eerste abstracte schilderijen ontstonden vanaf 1990, onder inspiratie en invloed van het Nederlandse landschap en van oude landschapschilders. Ook abstracte kunstenaars als Gerrit Benner en Bram van Velde waren erg belangrijk voor mij als een inspiratie.

Vanaf 1994 zocht ik naar op zichzelf staande abstracte beeldvormen en beeldtaal. De structuur en de opbouw van het schilderij werd belangrijk voor me. Natuurlijke atmosfeer en licht, èn de invloed van bomen en bos bleven weliswaar duidelijk aanwezig in deze periode. Dit alles gebeurde uitsluitend op doek; de eerste werken op papier begon ik pas in 1996 te maken..
 
Vanaf 2003 - na een periode van terugvallen op geometrische vormen als bouwstenen voor de compositie van het schilderij - begon ik expliciet open en transparante beeldvormen te schilderen, o.a. onder invloed van wat ik zag in mijn eigen stad Amsterdam - reflecties, de transparanties, de tags op de muren - en in de moderne architectuur met zijn nieuwe transparante materialen.

Vanaf 2007 werd de lijn erg belangrijk en schilder ik tot nu toe nog voornamelijk met gouache-verf op papier.  

Ik houd ervan als een schilderij mij de mogelijkheid geeft 'door zich heen' te laten kijken. Zodat je als kijker door de lagen en onderdelen van een kunstwerk kan dwalen als een vis: de diepte in kan gaan met je ogen.
In die zin benader ik het schilderij als ruimte; voor mij moet er diepte aanwezig zijn, transparantie, gelaagdheid en doorkijk. Van de abstracte kunst die plat moet zijn en geen enkele illusie van diepte mag hebben (Mondriaan, Kelly)  ben ik ver verwijderd.

Fons Heijnsbroek


                                            *******************
   

Moderne abstracte schilderkunst van Fons Heijnsbroek

door J. Homacher


moderne open schilderijen

Fons Heijnsbroek (geboren in 1951) is een Amsterdamse kunstenaar die al sinds 1989 abstract schildert; aanvankelijk vooral op linnen, na 1996 ook met gouacheverf op papier.
Zijn doel is om moderne, open schilderijen te maken met veel energie en vitaliteit. Zijn kunst laat dan ook een voortschrijdende transparantie en openheid zien. Daarbij vermijdt hij bewust om uiting te geven aan de negatieve krachten in het leven. Hij wil komen tot een abstracte schilderkunst die hoop geeft en levenskracht. Zijn werk dient intuïtief de taal van de toekomst te spreken. Heijnsbroek schept daarom graag gecompliceerde visuele beelden, met diverse lagen en interne ruimtes. Hij daagt de toeschouwer uit om vrij door de ontstane ruimte in  het schilderij te zwerven, en daarin zijn of haar eigen weg te bepalen. 

Zijn abstracte en vaak kleurrijke schilderijen ontstaan ter plekke en worden niet vanuit een idee of een beeld-vooraf gemaakt. Heijnsbroek gebruikte aanvankelijk - omstreeks 1990 - nog het Hollandse landschap om tot abstract schilderen te komen. Maar al na enkele jaren ontstaan als vanzelf zijn abstracte schilderijen, vaak met een sterk emotionele uitstraling. Er is in zijn schilderkunst desondanks een blijvende verwantschap te ervaren met de atmosfeer van het Nederlandse land, lucht en water, waar hij zo van houdt.

Fons Heijnsbroek heeft een spontane, directe stijl van schilderen met een impulsieve verfopbreng, afgewisseld met pauzes van langdurig kijken. Veel van zijn gouaches vernietigt hij achteraf alsnog, omdat ze niet voldoen. Dit vernietigen van zijn werk is in de loop der jaren tot kern van zijn algehele werkproces gegroeid; het creëert voor hem de mogelijkheid om ter plekke het ‘moment zelf’ in zijn werk te laten binnenkomen.
   
Na 2007 begint onder invloed van Albert de Wilde en Paul Werner de lijnvoering van Heijnsbroek grotere vrijheid te krijgen, met name in zijn gouaches. De lijn is bij Heijnsbroek al gauw organisch, maar wordt nu warrig en zelfs agressief, om zo nieuw schildersgebied te ontsluiten. Soms scheurt het papier en opent zich aldus letterlijk een nieuw terrein.  Zijn wilde lijnen willen voortdurend in beweging blijven, zonder een doel te bereiken; ze verweren zich zo tegen de vaste vlakken en vormen. Moderne abstracte schilderkunst betekent voor Fons Heijnsbroek ‘onderweg zijn’.

Vanaf 2006 begon bovendien een andere stap in het loslaten van zijn eigen identiteit; er groeide vanaf die tijd een intensieve en langdurige schilderrelatie met zijn collega Ben Vollers. De twee schilders schilderen en reageren ter plekke op elkaar in één groot schilderij. Dialoog in beeld en verf! Er ontstaan zo al doende reeksen van grote, expressieve schilderijen. Beide kunstenaars zijn krachtig en direct; hun optie is om te komen tot integratie van hun impulsen binnen het schilderij.   

Jean Homacher


                                                *******************
   

een aantal recente citaten en werknotities van mijzelf over mijn eigen abstracte kunst

2008:
Het maken van kunst is een alchemistisch proces, in die zin dat wat je maakt weer een terugwerking moet hebben op jezelf als kunstenaar. Daarom is het nodig dat het schilderij voorbij het persoonlijke gaat, of dat het desnoods samenvalt met mij; als een verduidelijking of een verheldering die me verder drijft.


2008:
Dat is het kwetsbare van de zuiver abstracte kunst;  (en dus ook voor mij:), hoe behoudt je de expressie, het leven erin? De levensadem van het aardse is immers weggevallen als je niet langer de wereld wil weergeven. Die vraag komt telkens bij mij terug, voorheen in mijn angst en voorgevoel dat zuivere abstracte kunst ook doodse kunst zou zijn. De laatste tijd komt de vraag anders naar boven: wat is de levende bron van de expressivitei? Van waaruit wordt die kracht opgeroepen en aangevuurd? Maar vooral: hoe wordt het levende aspect ervan tijdens het schilderen zelf in leven gehouden?
 

2008:
Sowieso is het schilder-ding dat uit mij ontstaat altijd groter dan ik zelf, omdat de dingen van buiten zich erin zitten. Maar daarmee ontstaat er de noodzaak om dit grotere, dit wijdere te kunnen onderkennen in het door mij gemaakte schilderij. Dat laatste gebeurt bij mij eigenlijk in het directe maken, via een nog vaag voorgevoel dat ’er iets aan de hand is’, dat er iets speelt. Op grond daarvan kan ik het erin proberen te houden, het niet eruit schilderen, om zo dit geluid te behoeden voor vernietiging. En dat biedt me de gelegenheid om later via het kijken en ondergaan het nieuwe erin te onderkennen.  


2008:
 Het is in deze moderne tijd zo fascinerend da we in het lichaam gaan kijken en ook in de diepzee, en dat we daarmee heel andere visuele gezichten van de organische natuur naar ons toe krijgen. Daar moet ik echt op bedacht zijn, om dat te willen herkennen in mijn eigen schilderijen.  


2008: briefragment:
Met wat in mijzelf kan ik naar het onvoorspelbare kijken, naar het nieuwe? Er is iets dat in mij de adem doet stokken als ik naar iets kijk wat de kaders van mijn herinneringen doorbreekt die ik in mij draag. Dat heb ik bij veel dagelijkse beelden in de stad, en dat had ik ook in jouw doeken die ik van de zomer zag, Herman. Dat mij de adem wordt benomen omdat ik op de één of andere manier ervaar - en in ieder geval heel zeker weet - dat er een visuele doorbraak plaatsvindt in me.
Ik had deze ervaring vroeger al vaak bij de schilderijen van Soutine en bij het werk van Willem de Kooning in het Stedelijk Museum Amsterdam. Niet bij alle, maar er waren een paar schilderijen van De Kooning die veel weerzin bij me opriepen, maar die ik toch telkens opzocht (dat is het voordeel van een museum dat zijn vaste collectie eert!) en dan lang met mijn ogen eraan bleef ‘hangen’. Dan ineens kon er dat moment komen dat ik het ‘zag’, waarbij dan de adem me werd benomen, en dat er meteen daarop iets in mij insloeg.
 

2008:
In een aantal waterlelie-schilderijen trekt Monet de kleuren radicaal uit elkaar. Ze komen als je met je neus erop kijkt zo ver uit elkaar te liggen dat ze hun onderlinge verbinding bijna verliezen. De onderlinge band is niet sterk genoeg. Dat is een totaal andere manier van met kleuren omgaan dan Matisse / Picasso die zich voor de vraag gesteld zagen hoe je de kleurvlakken zo in het doek weet te integreren dat ze niet te zelfstandig worden. De subtiliteit van de lijn en de omtrek was daarin doorslaggevend. Niet bij Monet. Moet moest juist andersom inspanning doen om al de lijnen en vegen tot een vlak te dwingen, wat hem gelukkig meestal nauwelijks lukte.
Ik doel hier niet op de tegenstelling impressionisme – expressionisme; ik doel hier op de vraag hoe kleur bestaat en zich neer dient te zetten in het leven.


2008:
Het ongevormde zit nog niet in het leven, omdat het eerst een vorm moet vinden die in het leven werkzaam wordt. Ik geloof niet dat het de bedoeling is dat de vorm slechts als een vorm rond blijft dwalen. Een vorm moet actief zijn, hij werkt in. Mensen kijken naar mijn of jouw schilderij, en dan moet er iets bij hen gebeuren. Daarin juist heb ik iets te betekenen als kunstenaar. Daarin kan ik iets nieuws aanbieden, en hopen dat het opgepakt wordt. Daar ligt dan ook mijn verantwoordelijkheid: wat breng ik dan wel in? Ik sta op de grens tussen het Niets en de al bestaande vormen in het schilderij. Ik ben degene die tot een vorm besluit, of deze werkzaam kan worden of niet.


                  **********************************