Elsworth Kelly ontmoette Hans Arp en zijn vrouw in Parijs
(Kelly zijn aangehaalde citaten staan te lezen op http://www.quotes-famous-artists.org/ellsworth-kelly-famous-quotes)
Ellsworth Kelly heeft van 1948 tot 1952 in Parijs verbleven en daar onder andere Hans Arp en zijn vrouw intensief bezocht. Hij is door hun Dada-werken uit de jaren 1914-1918 sterk op het spoor gezet om zijn eigen kunst en antwoorden te ontwikkelen,wat hij in zijn Parijse jaren heeft gedaan. Het ontroert mij altijd diep om te lezen hoe in de kunstgeschiedenis van persoon op persoon de dingen worden en werden doorgegeven en vervolgens weer verder ontwikkeld. Dat deed Kelly met zijn uitgebeende en bijna anonieme kunst beslist ook, als een voortzetting op de maaksels van Arp. Mandelstaam zou zeggen: men ruikt zijn vrienden! Kellie's citaten zijn daarom treffend om te vergelijken met die van de Dadaïst Hans Arp zelf ; eenzelfde inzet, die overigens niet geheel de mijne is.
Ikzelf wil ook wel naar een 'anonieme' kunst, maar kan daarin niet dat grote beroep op het toeval doen, wat Arp en Kelly deden, en met hen vele. Daar geloof ik niet in, dat is in de abstracte kunst een dwaze bezwering geweest, een vreemd soort ontsnapping weg van jezelf! Het is wellicht een noodzakelijke fase geweest in de geschiedenis van de westerse abstracte kunst (zie ook de Nul/ Zero, het surrealisme, etc.... die zich in onze hedendaagse fase van abstracte kunstontwikkeling anders moet voortzetten? Dus invouwen en niet omzeilen. Alechinsky had al in de jaren 1970-1980 zijn bezwaren tegen die toevals-kunstenaars, maar lijkt het toeval in te ruilen voor de 'gesture', onder invloed van Asger Jorn. Zie: http://nl.wikiquote.org/wiki/Pierre_Alechinsky.
Maar of de gesture op zich in staat is om tot waarachtige kunst te komen en de vlucht van zichzelf weg te vermijden? Dat is materiaal voor mijn onderzoek.